Geen producten (0)
Geen producten (0)

Kawasaki KH(H1)500

€ 0,00
Omschrijving

Kawasaki KH(H1)500 1976

 

Kawasaki stelde eind jaren zestig voor het eerst een 500cc tweetakt triple voor, toen Japanse fabrikanten een gezamenlijke inspanning leverden om vooral in te spelen op de Amerikaanse smaak. In de VS verkocht acceleratie fietsen (en auto's trouwens).

De 350 Avenger twin was al even snel als de meeste Britse 650's, maar er was nog meer kracht nodig om de oppositie volledig te verslaan. Verdere uitbreiding van de twin met schijfkleppen was niet haalbaar, dus meer cilinders was het antwoord. Luchtgekoelde fours zijn gevoelig voor oververhitting, of de cilinders nu in een rij of in een vierkant zijn gerangschikt, maar een in-line triple had minder van hetzelfde probleem.
Omdat inductie van schijfkleppen echt een non-starter is wanneer een pot tussen twee andere is ingeklemd, gebruikte Kawasaki een eenvoudige zuigerpoort, met de koolhydraten aan de achterkant van de vaten in plaats van buiten de krukas, zoals bij de tweeling.

Er was niets bijzonders aan de motor vanuit technisch oogpunt (zelfs de Britten hadden in-line tweetakt triples geproduceerd). In feite waren de voorgaande tweelingen technisch geavanceerder.

Kawasaki 500 driecilinder tweetakt supermotorfietsHet vermogen werd van een rollagerkruk naar de transmissie gebracht via een primaire tandwielaandrijving en naar het achterwiel gestuurd door een vijftraps constant mesh versnellingsbak. Allemaal heel gewoon.

Een kleine eigenaardigheid was het schakelpatroon - neutraal aan de onderkant en vijf omhoog - en Kawasaki's voorziening voor rechts- of linkervoetverandering, simpelweg door de hendel op de relevante spiebaanas te plaatsen die uit de behuizingen steekt.

Voor echte nieuwigheid moest je naar het ontstekingssysteem kijken, dat elektronische triggers gebruikte in plaats van krakende mechanische contactonderbrekers. Tenminste, dat hadden de meeste markten. Hier in Groot-Brittannië maakte de GPO zich zorgen over radio-interferentie, dus onze triples moesten het een tijdje doen met goede oude punten.

Op de een of andere manier betwijfel ik of de GPO-mannetjes zich veel zorgen moesten maken. Gelanceerd in 1969, waren de importaantallen minuscuul totdat Agrati het overnam, en bleef kleinschalig totdat Kawasaki UK werd opgericht en een goed netwerk opzette.

 

In dit stadium was King Z1 ter plaatse en waren grote tweetaktmotoren een bedreigde diersoort, dus de H1 en zijn KH500-uitloper, geïntroduceerd in 1976, waren altijd zeldzaam.

Dit zorgde ervoor dat maar weinig mensen er ooit op hadden gereden, wat natuurlijk enorm hielp bij het cultiveren van de van het racebaan afgeleide 'Green Meanie'-mythologie.

Na een jaar of twee door de geruchtenmolen te zijn gekarnd, was de populaire opvatting onder mijn groep van L's Angels dat Kawasaki H1's: a) zo krachtig waren dat er bovenmenselijke kracht voor nodig was om de tralies vast te houden; b) zo onstabiel dat je er bijna zeker van zou vallen in de eerste bocht; c) zo dorstig dat je de tank elke dertig mijl moest vullen; d) zo hard voor bougies dat ze een paar minuten meegingen, als je geluk had.

Meestal was dit complete onzin, wat betekende dat mijn eerste rit op een H1 een paar jaar later echt een beetje een teleurstelling was. Ja, het was snel, maar de wereld was toen al verder. Mijn armen zaten nog steeds stevig in hun kassen, het rijgedrag voelde aan als elke andere fiets uit dezelfde tijd en ik hoefde geen enkele bougie te vervangen.

Benzine leek in vrij drastisch tempo uit de tank te verdwijnen, maar wat verwacht je van een grote tweetakt?

Origineel is het beste!
Hoewel ik onlangs Kawasaki 250 en 750 triples had gereden, was dit mijn eerste uitje op een 500 voor een tijdje. Elke motorgrootte heeft zijn eigen karakter (inclusief de vaak over het hoofd geziene 350/400-versie), maar het origineel is misschien wel de beste. De schreeuwende 250 was leuk voor een tiener, misschien een beetje te veel als hard werken voor volwassenen. Aan de andere kant van de schaal lijken 750's, ondanks dat ze de snelste zijn, bijna verstandig omdat de plotselinge stap in de macht was gladgestreken.

Ah, maar de 500, dat is iets anders! De testfiets was een H1F, een tammere triple dan vroege modellen. In reactie op grove geruchten over instabiliteit en 'Kamikaze 500's' werd het pakket geleidelijk afgezwakt.

Naar verluidt was de powerband minder scherp dan voorheen... Oh ja? Zoals ik ontdekte, is de motor naar moderne maatstaven nog steeds ongelooflijk alles-of-niets. Je wordt echter in eerste instantie in slaap gesust door een vals gevoel van veiligheid.

Het ontsteekt gemakkelijk genoeg en vult de hele parochie met blauwe rook en de nostalgische geur van dure verbrande olie. Het geluid is ongelooflijk, een soort rinkelende, knetterende, jankende kakofonie van geluiden uit talloze verschillende bronnen.

Zodra er een beetje warmte doorheen sijpelt en de opgehoopte cartergloop uit de drie chromen pijpen is teruggestuurd, neemt de rij af en verdwijnt de waas. Nou ja, genoeg om te zien waar je heen gaat, in ieder geval, maar het volgen van het verkeer zal nog steeds een longontsteking krijgen. Je kunt je alleen afvragen wat het vervuilingsniveau is in vergelijking met een moderne viertakt met brandstofinjectie en een katalysator!

 

 

Ook interessant

€ 0,00

Wij maken gebruik van cookies om onze website te verbeteren, om het verkeer op de website te analyseren, om de website naar behoren te laten werken en voor de koppeling met social media. Door op Ja te klikken, geef je toestemming voor het plaatsen van alle cookies zoals omschreven in onze privacy- en cookieverklaring.